شهيد بهرام عليزاده هميشه نسبت به اوامر فرماندهي سپاه شفت، انجام وظيفه مي كردند و آماده به خدمت بودند. يادم هست كه فرمانده سپاه وقت آن موقع اگر دستوري مي داد، اوّلين نفري كه از همه ي ما آماده تر بود و اطاعت مي كرد، شهيد بهرام عليزاده بود. حتّي يك بار فرمانده از ما كاري خواست بنده و دوستان رفتيم براي انجام آن كار. من مي دانستم كه بهرام از ته دل علاقه به انجام آن كار نداشت، ولي با توجّه به اينكه دستور فرماندهي بود، انجام داد.
شهيد بهرام عليزاده، هميشه آرزوي شهادت داشت. يعني انگار كه اين دنيا برايش تنگ است. انگار شهيد بهرام عليزاده در اين دنيا زندگي نمي كرد و كارهايش همه رنگ و بوي خدايي داشت. آن وقت ها كه شهداي شفت را براي تشييع و تدفين مي آوردند، من و بهرام با هم مراسم تشييع جنازه شهدا مي رفتيم. يادم هست هميشه مي گفت: خدايا يعني من هم مي توانم مانند اين شهدا، شهيد شوم؟ هميشه در عمليات ها ايشان نسبت به ديگران پيش قدم بود. واقعاً مي ديدم كه بهرام هر لحظه آماده شهادت است و دنيا حتّي ريالي برايش ارزش نداشت.
مرحومه حاجيه خانم زهرا مقتدر، مادر شهيد بهرام عليزاده علاقه ي بي وصفي به بهرام داشت. يادم هست روزهاي دوشنبه كه در شفت بازار هفتگي بود، اين مادر كه براي خريد خانه به بازار مي آمد، حتماً به بهرام سر مي زد و چون مي دانست بهرام پفك نمكي دوست دارد، هميشه برايش پفك نمكي و تنقّلات مي آورد. ايشان چنان علاقه اي به فرزندش داشت مانند مادري كه فرزند دوساله داشته باشد، رفتار مي كرد. مي ديدم وقتي مادرش به سپاه مي آمد فرزندش را در آغوش مي گرفت و مي بوسيد و بهرام نيز خيلي به مادرش علاقمند بود. چون پدر نداشت، بار مسؤليت زندگي بر دوش مادرش بود كه واقعاً مادري نمونه بود.
شهيد بهرام عليزاده، سال 1359 وارد سپاه پاسداران انقلاب اسلامي شدند و زحمات بسيار زيادي را در اين نهاد مقدّس كشيدند. ايشان شايد در طول سال يك يا دو بار به منزل خود سر مي زد. منزل ايشان هم كنار جاده اصلي بود و امكان ترور و تيراندازي توسّط منافقين كوردل وجود داشت و بارها منافقين شهيد را تهديد كرده بودند. ما هشت نفر بوديم كه در سپاه شفت به عمليات ها اعزام مي شديم. معمولاً غروب ها از شفت حركت مي كرديم و تا صبح در جنگل ها كمين مي كرديم تا منافقين را به دادم بياندازيم. شهيد بهرام عليزاه در همه ي عمليات ها حضور فعّال و هميشه در صحنه داشت كه نشان از علاقه بي وصف ايشان نسبت به اسلام و امام و انقلاب بود.
يادم هست مادر سردار شهيد بهرام عليزاده و آقاي سميع زاده براي سلامتي فرزندانشان در عمليات هايي كه ما مي رفتيم، آش نذر كرده بودند و تصميم گرفته بودند تا آش را در مسجد روستاي عثماوندان طبخ كرده و توزيع كنند. روزي كه قرار بود آش درست كنند فرا رسيد و به بهرام و آقاي سميع زاده خبر دادند مادر شما در مسجد منتظرتان هست تا شما هم بياييد آش را هم بزنيد. شهيد بهرام عليزاده و آقاي سميع زاده از سپاه حركت كردند به سمت مسجد عثماوندان رفتند. منافقين كوردل كه در تعقيب آنها بودند، متوجّه حضورشان در مسجد شدند لذا مسجد را به گلوله بستند. راننده هايي كه در آن مسير رفت و آمد مي كردند، آمدند به سپاه و به ما اطّلاع دادند در مسجد عثماوندان درگيري شده است. يادم هست ما با سرعت زياد و سه ماشين از سپاه شفت حركت كرديم به سمت مسجد عثماوندان رفتيم. خوشبختانه به موقع رسيديم و به اين دو عزيز آسيبي نرسيد ولي منافقين از دست ما گريختند.
شهيد بهرام عليزاده، عاشق امام خميني (ره) بود و اطاعت پذيري بي چون و چرا از ولايت فقيه داشت و هميشه مي گفت: ما زمان امام حسين (ع) نبوديم تا ايشان را ياري كنيم. و اين جمله را هميشه به دوستان تكرار مي كرد. اطاعت پذيري ايشان از ولايت فقيه واقعاً مثال زدني بود.