شهید ولی رجب پور صیقلانی در تاریخ یکم مرداد 1344 در روستای نصیرمحله از توابع شهرستان شفت به دنیا آمد. پدرش بهمن کشاورز بود و مادرش رقیه نام داشت. تا چهارم ابتدایی درس خواند. به عنوان پاسداروظیفه در جبهه حضور یافت و سرانجام در تاریخ سی ام آبان 1366 در اشنویه توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سر، شهید شد. مدفن وی در زادگاهش واقع است.
روحش شاد و راهش پررهرو باد.
منبع: کتاب فرهنگ اعلام شهدای استان گیلان، صفحه 342، بند 2782
ولی در سال ۱۳۴۴ در خانواده ای متوسط و مذهبی و باایمان از اهالی روستای نصیرمحله شهرستان شفت دیده به جهان گشود. او اوائل کودکی را در دامان پرمهر مادرش تربیت یافت و در سن هفت سالگی به مدرسه راه یافت و تا کلاس چهارم ابتدایی به درس خواندن مشغول شد و در اوائل علاقه زیادی به درس خواندن داشت چون او می دید وضع مالی پدرش کافی نبود و خرج خانواده اش را تأمین نمی کند مجبور شد ترک تحصیل کند و پا به پای پدرش مشغول کار کشاورزی شود، تا بتواند از این طریق قسمتی از مخارج خانواده را از دوش پدرش بردارد. هم چنین از خصوصیات بارز او این بود که در اوائل انقلاب اسلامی در راهپیمائیها شرکت می کرد و او علاوه بر اینکه در راهپیمائی های شکوهمند انقلاب شرکت می کرد. کار کشاورزی را فراموش نمی کرد و برای تأمین مخارج خانواده از هیچ کاری فروگذار نبود. برادر ولی رجب پور علاقه زیادی به نماز داشت و همواره در نماز جماعتها و هم چنین در نماز جمعه ها شرکت می کرد تا اینکه در محل ایشان بسیج مستضعفین تشکیل شد و او به عنوان یکی از عضوهای بسیج محل شناخته شد و همواره در بسیج و پایگاه محل کارهای زیادی ازقبیل راهنمایی کردن دوستان و اقوام جهت پیشرفت اسلام و انقلاب می نمود، تا اینکه در سال ۱۳۶۱ همراه دیگر برادران بسیجی در پادگان آموزشی منجیل آموزش دیده و راهی یکی از جبهه های نبرد حق علیه باطل (منطقه کردستان قله کولان ) شد که به مدت سه ماه و نیم با مزدوران بعثی عراق و کومله و دمکرات به مبارزه پرداخت و بعداز آن به محل خویش بازگشته و دوباره در پایگاه محل فعالیت می نمود و ازجمله فعالیتهای او تبلیغ برای اسلام ناب محمدی (ص) بود و هم چسبانیدن پوستر بر در و دیوارهای محل و محلهای دیگر بود. تا به این طریق کمکی به انقلاب اسلامی و امام عزیز کرده باشد. برادر ولی رجب پور علاقه زیادی به امام و انقلاب و حضرت ابا عبدالله داشت. همیشه در عزاداریهای ماه محرم شرکت می کرد و هم چنین او علاقه زیادی به ابوالفضل العباس، علمدار حسین داشت. می خواست همچون او همیشه پاسداری از دین مقدس اسلام و کشورش نماید و به همین جهت برای خدمت مقدس سربازی به عضویت پاسدار مشمول درآمد و عازم مناطق غرب کشور نقده گردید و به مدت چهارده ماه با دشمنان اسلام و قرآن جنگید و او در مدت این چهارده ماه دوبار به مرخصی آمد و یکی از خاطره های به یاد ماندنی را برایمان تعریف می کرد. او می گفت در یکی از شبهای تابستانی، من و چند تن از برادران و فرمانده جهت شناسایی منطقه دشمن بسوی کوه کرکوک عراق رفتیم که نزدیکیهای صبحدم بود که دیده بانی دشمن یکی از برادران را دیده و پا به فرار گذاشت و ما این فرصت را غنیمت شمرده و به پیشروی بسوی دشمن ادامه دادیم و بر سنگرهای دشمن مسلط شدیم و تعداد زیادی از دشمنان را به هلاکت رساندیم و تعدادی از دشمنان نیز به خودکشی دست زدند و بعضی از آنها برای نجات پیدا کردن خود از صخره های بلند پرت می شدند که به جای نجات پیدا کردن به مرگ ابدی نائل شدند و بدین ترتیب ما تعداد زیادی از دشمنان را از بین بردیم و علاوه بر این تعداد زیادی از دستگاههای سنگین و سبک دشمن را از بین بردیم و چند نوع از دستگاههای دشمن ازجمله دوربین و بی سیم و تیربار را غنایم گرفتیم. تا اینکه در تاریخ ۶۶/۸/30بر اثر اصابت ترکش بر پیشانیش به درجه رفیع شهادت نائل گشت.